martes, 26 de octubre de 2010

¡Seguimos con las emociones básicas, os dejamos este poema infantil sobre el miedo !uuuuuuuu...



Qué miedo, qué miedo!
me dan las casas grandes,
las verjas de alambre y
 los enjambres de abejas…
Qué miedo, qué miedo!
Temo a los fantasmas
 y a sus apariciones
en oscuros rincones…
Qué miedo, qué miedo!
Me asustan las tormentas,
los  señores que gritan y el fondo de mi armario…
Qué miedo, qué miedo!
Cada vez que lo siento
respiro hondo, cojo aliento
y sigo mi camino
porque un sabio me dijo,
que el miedo es pasajero,
y  si lo afrontas  con esmero
se irá a paso ligero.
ILUSTRACIÓN: Gustavo Alonso Piñeiro
POEMA: Verónica Durán Gonzalez ( kanija )

6 comentarios:

  1. buenisimo!

    se dieron cuenta de que el texto parece el cuerpo de ese monstruo! hasta tiene brazos!!

    saludos, nos vemos

    ResponderEliminar
  2. Quen dixo medo¡¡¡? búhhhhh :)
    vaites sigo a ter dificultades para comentar :s
    sodes xeniais :) parabéns!!!

    ResponderEliminar
  3. gracias Bego por devolvernos la ilusión y la motivación! y perdona por haber utilizado, de nuevo, la cuenta de grandes cativos, la nuestra no funcionaba, pero ya hemos resuelto el problema, :)

    Cenefa y Alandroide: jajaja, cómo son las cosas no?, cuando colgamos el poema nos dió la misma impresión, incluso se nos ocurrió hacer un monstruo con las letras, jajaja...

    ResponderEliminar
  4. Gracias a vós por estar e ser :)
    Eu sego a ter problemas para comentar :s penso que pode ser da plantilla... mucho ánimo y a seguir colaborando eh¡¡!? :))

    ResponderEliminar

Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.