domingo, 31 de octubre de 2010

SORPRESA, OUTRA EMOCIÓN BÁSICA...

" UNHA CIDADE CHEA DE SORPRESAS "
Soía ir na súa bicicleta cara á escola, na que levaba amarrado ó manillar un cesto cheo de cores.
Martina percorría o mesmo camiño tódolos días pola peculiar cidade textil.
Gustáballe observar o fume que saía das chemineas desas extrañas casas.
Aquel día na casa chapeau todo transcorría con normalidade, da súa cheminea saía fume de sombreiro.

Pedaleando de seguido chegou á casa zapato de agulla, onde a cheminea botaba fume de zapato.

Pero a sorpresa de Martina foi cando chegou á casa pinza da roupa, pois ainda que a súa cheminea botaba fume de pinza, estas eran animadas. Estaban a cobrar vida propia, algo se estaba a cocer naquela casa.
Sorprendentemente á cidade textil estaba a converterse nun lugar enfeitizado.



Medo!

Hoxe é noite de meigas, de vampiros que saen en busca de sangue fresco, de demos, de espíritos, da Santa Compaña… hoxe é a noite do Samaín!!! E xa que andamos ás voltas cás emocións básicas déixovos aquí as miñas impresións sobre o medo.

Existen medos dun segundo, medos temporais e medos que poden chegar a condicionar a nosa vida. Sentimos medo a diferentes cousas e situacións: medo a escuridade, medo ó descoñecido, medo os monstros que se entremeten nos nosos soños converténdoos en pesadelos, medo as bruxas, medo a situacións novas, medo a equivocarnos medo á morte… en resumo poderíamos dicir que temos medo ó medo!
E vos a que temedes?


RPL

viernes, 29 de octubre de 2010

LA EDUCACIÓN

Para dar mi opinión sobre este término decidí realizar un acróstico con sus letras (sin rima), intentando cubrir con cada frase, una aproximación de lo que me gustaría que sea o tenga:





Ejemplar, digna de ser un modelo para todos/as.


Derecho, tanto para niños/as como para adultos/as.


Universal, que sea común y se extienda.


Conocimientos, intelectuales, morales, sociales...


Aptitudes, desarrollando capacidades individuales y colectivas.


Creativa, fomentando la creación, la invención...


Instrumental, que con ella consigamos un fin determinado.


Obligatoria, para que los niños/as tengan/estén en igualdad de condiciones.


Necesaria, para lograr el desarrollo integral de las personas.

jueves, 28 de octubre de 2010

Qué é a educación?



A educación é unha viaxe que iniciamos todos e cada un de nos para ser unha mellor persoa,saber comportarnos na sociedade e saber tratar mellor as persoas que nos rodean.


Esta viaxe empredemola dende que nacemos ata o fin dos nosos días.Xa sendo bebés creamos vínculos sociais coa nosa nai mentres nos amamanta e cas persoas que nos rodean como co pai,avós,e resto da familia;dende ese momento xa nos estamos a impregnar de coñecementos.


A medida que vamos avanzando na viaxe ,vamos adquirindo coñecementos,valores,costumes e formas de actuar que recollemos de calquer estímulo que nos rodea e co que interactúamos,porque a educación non a recibimos tan só dos mestres,libros,nais e pais,se non que nos rodea e nos sabemos como recibila e introducila en nós para desenvolvernos intelectualmente,moralmente e afectivamente como persoas dacordo coa nosa cultura e normas de convivencia da nosa sociedade.

martes, 26 de octubre de 2010

¿Que es para mi la educación?

Para mi al educación es un proceso en el que se transmiten conocimientos, valores, costumbres y formas de actuar, gracias a la educacion sabemos como comportarnos en nuestra sociedad. Puede que no nos eduquen en todos los ámbitos posibles como se comenta en el video de Ken Robinson, pero sin una educación como la que recibimos desde pequeños estaríamos muy mal integrados en esta sociedad.

¡Seguimos con las emociones básicas, os dejamos este poema infantil sobre el miedo !uuuuuuuu...



Qué miedo, qué miedo!
me dan las casas grandes,
las verjas de alambre y
 los enjambres de abejas…
Qué miedo, qué miedo!
Temo a los fantasmas
 y a sus apariciones
en oscuros rincones…
Qué miedo, qué miedo!
Me asustan las tormentas,
los  señores que gritan y el fondo de mi armario…
Qué miedo, qué miedo!
Cada vez que lo siento
respiro hondo, cojo aliento
y sigo mi camino
porque un sabio me dijo,
que el miedo es pasajero,
y  si lo afrontas  con esmero
se irá a paso ligero.
ILUSTRACIÓN: Gustavo Alonso Piñeiro
POEMA: Verónica Durán Gonzalez ( kanija )

lunes, 25 de octubre de 2010

Orella Pendella

Os dejo el enlace de la página web de Orrella Pendella.
Esta página recoge parte de la literatura popular infantil de Galicia.
http://www.orellapendella.org/